และแล้ว

และแล้ววันนี้ก็มาถึง

วันที่พ่อต้องบินไปประจำที่เกาหลีใต้สองปี

เรา(แม่ลูก)ถึงได้ย้ายรัฐมาอยู่ที่ลาสเวกัสแทน

เพราะมาอยู่ที่ลาสเวกัสอย่างน้อยเรา

ก็ยังมีคุณยายและญาติๆอีกหลายคนที่นี่

แต่ถึงอย่างไรก็ตามแม่และเบนยังคงคิดถึงพ่อทุกวัน

ได้แค่โทรหากัน เห็นหน้ากันผ่านเอ็ม...

ครั้งแรกที่เบนได้คุยกับพ่อทางโทรศัพท์

และเห็นหน้าพ่อผ่านจอคอม มันคงเป็นอะไรที่แปลกสำหรับเบน

เบนแย่งเอาโทรศัพท์ไปคุยกับพ่อไม่ยอมให้แม่คุยเลย

เบนคุยไม่หยุดเกือบสองชั่วโมงได้

เป็นครั้งแรกที่เบนคุยโทรศัพท์ได้นานขนาดนี้

ปรกติจะคุยไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

เวลาโทรคุยกับยาย หรือญาติๆ

คุยเป็นภาษาเบบี้ของเบนไปเรื่อยๆกับพ่อ

แถมแม่จับใจความได้ว่าเบนฟ้องพ่อด้วยว่าอะไรอะไร

แม่ก็เซ โน โน โน กับเบนตลอด

เพราะเบนแอบมองแม่และพูดกับพ่อว่า "แม่ โน โน โน"

เออลูกฉันฟ้องใหญ่เลย นี่ขนาดยังพูดไม่ได้มากนะ

เบนเรียก ดาด้า ตลอดเลยเวลาเห็นรูปพ่อ

เวลาแม่เปิดวีดีโอพ่อกับเบนเล่นกันให้เบนดู

และเบนคงยังเล็กเกินไปที่จะเข้าใจว่าทำไมพ่อไม่ได้อยู่ตรงนี้กับเรา

แม่ได้แต่คอยบอกกับเบนเสมอๆว่า

"พ่อไปทำงานไกลอยู่ถึงเกาหลีไกลมากๆ พ่อกับแม่รักเบนนะลูก"

แม่จะพยายามบอกเบนว่า "พ่อแม่รักหนู พ่อคิดถึงเบนนะลูก"

แม่เองก็ได้แต่หวังว่าแม่จะเลี้ยงเบนให้เป็นเด็กดี

สมบรูณ์ทั้งกายและใจ แม่ขอเท่านั้นจริงๆ

NOTE: ขอบคุณทุกๆท่านที่แวะมาเยี่ยมกันเสมอ และทุกๆความหวังดี ไม่ได้มาเขียนไดนานมาก คิดถึงทุกๆคนเสมอนะค่ะ